مجلة لغة العرب — الصفحة ٤٠٩٨

الجيزها من السنة ٧ من لغة العرب yo نماید بهای پشیزی حیاترا بجهان بسان پیکر بی روح عشق بی دلدار بدین ذوات مقدس سرد که کوی زمین کند. بچشمه تابان مهر استکبار شموس لامع افلاك عقل معرفتند که نور علم بنوع بشر کنند ایثار بو بولا حضرت شمس الشموس عالم قدس جهان بجد ابي عبد الله آسمان وقار شعاع شمس بیکسوی ارض میتابد به قسمتی زشب و روز هست آنسو تار ضياء پاك ضميرش بهر دقیقه و آن کنید حیات بشر را مطارح انوار بزرگوار وجودی که مهر عاطفه اش چوروح نامیه و نوع آدمی اشجار خوشا بدان نظرياك ونيت صافى كه التيام دهد بين سبحه و زنار ز لطف داد رهيرا بخدمتي فرم فرمان که یافت گلشن جانم از ان صفای بهار برای تهنیت جشن محفل ادبی ز طبع ناسره این چند بیت کشت نثار نكين حلقه انگشت شرق بحر فخار خجسته راد انستاس ستوده اخیار مدار فلسفه قطب كمال محمود فضل که از تو قطر عربر استفخر بر اقطار به نیم قرن اثر خدمت تو کاری کرد که قرنها ز تو باقی بود همین آثار بنای لحن عرب از تو یافت تعمیری که طاق کنگره اش گشت جالب انظار نسان توده يعرب بسان مرآتی است زدوده کشته از آن با کف تو زنك غبار خوشا نژاد عرب خرما دیار عراق که دیده مثل تو فرزند مهربان بکنار یکی فراز مشعشع بصفحه تاریخ زنام نامی تو باز مانده در اعصار فقط نه نسل عرب از تو میکند تقدیر تو را رهینه منت بسی نژاد و دیار
الجزء 07 — ص ٧٥

النص مستخرج آليًّا من صور الكتاب، وقد يقع فيه خطأ.