قصيدة رائية
تنا گرت نه همان روح امرء القیس است روان سعدی مدح تو میکند تکرار زقبر نایند و از مزار فردوسی رواست بشکند از وجد کونه کون ازهار نسیم لطف تو آر است کلشنی که بر آن ترانه ساز زهر سو هزار هاست هزار هران زبان که سهیم است باز بان عرب بد زبان شده بر نعمت تو شکر گذار منت بسلطنة جقه میکنم تبريك كساطنه نه بتخت است و تاج گوهردار مشاعر شعرا و قلوب اهل قلم ممالکی است که فکر تو کرده استعمار شهان بقوت سرينوها ملك ميگيرند بملك خويش تو را خویش تو را كلك داده استقرار نیافت کشوری از هیچ قائدی عادل چنانکه کشور فضل از تو یافت رنك بكار لذا غربو کشد از صمیم د از صمیم دل خسرو که یا دراد انستاس زهر برخور بار
خسرو
الجزء 07 — ص ٧٦