٧٤
قصيده رائيه
قصيدة رأئيه
) لغة العرب ) ودونك الان قصيدة زينة شعراء ايران في هذا اليوم :
سری که و اجلذوق است صاحب افکار درون فلسفه ماند بنقطه پرکار دماغ شاعر وشعر است شمع پروانه که بالطبیعه بر اطراف آن شود سیتار بجذبه های غریزی که هست در خورشید زجنب هیئت سیارگان بود ناچار نهال تازه و انگاه منع او زبان شاعر و انکاه وقفه در گفتار چو آب جمع شود در بحور ناچار است پی خروج زمخزن بدل شود بیخار تخیلی که مرا همره است وزان دارم تنی معذب وجاني غمين على افكار زنوك خامه اكرروی نامه ننشیند شبیه باشد باشد بر حبس نغمه در مزمار چرا نگویم کاین گرد گرد گنبد خاک چوکار خانه تندی بود جنایت بار چر انکویم در این سراچه پرشور بجز فجایع جانسوز نیست اندر کار چرا خموش نگردد زدوداه شموس چرا سقوط نگیرد زسیر خود اقمار نهاده نام تمدن بشیمه که توان بدان وسیله برند از میانه حق صغار همان سیاست غرب و مناسبات دول مگرنه مرصد صید است دامگاه شکار ہی سہولت غصب حقوق سرعت قتل رماح شعله فشان بین و مركب طيار یگانه معدن جور است دهر سر تاسر بخیر ها چون شده به نام ترك آدمخوار فقط عناصر پاکی است عذر خوال بشر بدین جرائم زشت جهان بد کردار وجود عده از عالمان انسان دوست اگر بود در این خاکدان کینه شعار
الجزء 07 — ص ٧٤