وهـ د٥٦٩٦ - وهـ دوَهْد [مفرد]: ج أوْهُد ووُهْدان:١ - أرض منخفضة.٢ - حُفْرة «هي الأيّامُ من وَهْدٍ يُعلّى ... بأبنيةٍ ومن قصرٍ يُدَكّ». ٣ / ٢٥٠١