وغ ر٥٦٤٨ - وغ رتوغَّرَ يتوغّر، توغُّرًا، فهو مُتوغِّر• توغَّر فلانٌ: تلهَّب غيظًا وتوقَّد «توغَّر صَدرُه على خسارة أمواله». ٣ / ٢٤٧٠