ض ر ر٣١٢٠ - ض ر رضرير [مفرد]: ج ضريرون وأضِرّاء، مؤ ضريرة، ج مؤ ضريرات وضَرَائِرُ: أعمى «كان طه حسين ضريرًا» ° ضرير القَلب: من لا تَفكُّر عنده ولا بصيرة. ٢ / ١٣٥٨