د ي ث١٩٠٤ - د ي ثتديَّثَ يتديَّث، تديُّثًا، فهو متديِّث• تديَّث الرَّجلُ:١ - فقد الغيرة والخجل فصار ديُّوثًا.٢ - قاد على أهله. ١ / ٧٩٣