د ن ف١٨٦١ - د ن فدَنَف [مفرد]:١ - مصدر دنِفَ.٢ - مرضٌ ثقيلٌ ملازمٌ لصاحبه «أضرّ به الدّنفُ وأضناه».٣ - مريضٌ لزمه المرَضُ «رجلٌ وامرأةٌ وقومٌ دنَف». ١ / ٧٧٤