ح ي د١٥١٨ - ح ي دمَحيد [مفرد]:١ - مصدر ميميّ من حادَ عن/ حادَ من.٢ - مفرّ «أصبح الشِّعر قدره الذي لا محيد عنه- ما لك محيد عن هذا: ما لك مفرّ منه». ١ / ٥٩٣