هـ ن أ٥٤٦٥ - هـ ن أهَنِيّ [مفرد]:١ - سائغ، طيِّبٌ مقبول «﴿فَكُلُوهُ هَنِيًّا مَرِيًّا﴾ [ق]».٢ - رَضِيّ «طَبْعٌ هَنِيّ». ٣ / ٢٣٦٩