م ن ع٤٩٢٣ - م ن عمَنَعَة [مفرد]: عزَّة وقوّة وحصانة ووجاهة «عاش الفتى في مَنَعَة- أزال مَنَعَة عدوِّه». ٣ / ٢١٢٩