ق ر ن٤٠٠٢ - ق ر نأقْرنُ [مفرد]: ج قُرْن، مؤ قرْناءُ، ج مؤ قرناوات وقُرْن:١ - صفة مشبَّهة تدلّ على الثبوت من قرِنَ.٢ - ما له قرنان، عكسه أقرع «كبش أقرنُ». ٣ / ١٨٠٥