ق ت م٣٩٥١ - ق ت مأَقْتَمُ [مفرد]: ج قُتْم، مؤ قَتْماءُ، ج مؤ قتماوات وقُتْم: صفة مشبَّهة تدلّ على الثبوت من قتِمَ. ٣ / ١٧٧٦