ف ر ح٣٧٢٦ - ف ر حفرَّحَ يفرِّح، تفريحًا، فهو مُفرِّح، والمفعول مفرَّح• فرَّحه نجاحُ ابنه: أفرحه؛ سرّه، أسعده، أبهجه «فرّحني تفوقه». ٣ / ١٦٨٥