ب ط ح٦٥٥ - ب ط حتبطَّحَ يتبطَّح، تَبَطُّحًا، فهو متبطِّح• تبطَّحَ الشَّخصُ: انبطح، استلقى على وجهه أو بطنه. ١ / ٢١٦