غ ط ط٣٥٨٦ - غ ط طغطيط [مفرد]:١ - مصدر غَطَّ٢.٢ - شخير، صوت النَّائم وهو يتردّد في خياشيمه «سمعت غطيطَه فأيقنت أنه قد نام- سُمِع له غطيط». ٢ / ١٦٢٧