ع ت د٣٣٠١ - ع ت دعتيد [مفرد]: مؤ عتيدة، ج مؤ عتائدُ: حاضِر مُهيَّأ «﴿مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إلاَّ لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ﴾». ٢ / ١٤٥٣