ع ب س٣٢٩٤ - ع ب سعبَّسَ يعبِّس، تعبيسًا، فهو مُعبِّس، والمفعول مُعبَّس• عبَّس وجهَه: قطَّبه «عبَّس وجهَه عند رؤية آثار الجريمة». ٢ / ١٤٥١