ص د د٢٩٨٤ - ص د دصدَّدَ يصدِّد، تصديدًا، فهو مُصدِّد• صدَّد الجُرْحُ: أصدَّ، صار ذا صديد وقَيْحٍ، صارت فيه المدَّةُ. ٢ / ١٢٧٦