ب د هـ٥٢١ - ب د هـبدَهَ يَبدَه، بَداهةً وبَدْهًا، فهو بادِه، والمفعول مَبْدوه• بدَهَه الأمرُ: فجأه «بدَهه نبأ وفاة أبيه».• بدَهَ الشَّخصَ بالأمرِ: فاجَأه به، بَدَأَه به، استقبله به مفاجأةً «بده أخاه بنجاحه- بدهني صديقي بخبر سفره». ١ / ١٧٥