ش ر ف٢٨٠٦ - ش ر فشرُفَ يَشرُف، شَرَفًا وشرافةً، فهو شَريف• شرُف الشّخصُ: علت منزلتُه، سما قدرُه «شرُف بآبائه- أصل شريف».• شرُف المكانُ: ارتفع. ٢ / ١١٩٠