ش ت م٢٧٥٩ - ش ت مشتْم [مفرد]:١ - مصدر شتَمَ.٢ - سِباب، كلام مُهين «أشبعَه شتمًا- *ومن لا يتّقِ الشَّتمَ يُشتمِ*». ٢ / ١١٦٤