ر غ و٢١٤٦ - ر غ ورُغْوة [مفرد]: ج رُغْوات ورُغًا: رَغْوَة، زَبَدٌ يعلو السائل عند غليانه أو رجِّه أو ذوبان شيء فيه. ٢ / ٩١٣