از انس فرزند مالك آمده است ... كه بمهمانى او شخصى شده است «١»
او حكايت كرد كز بعد طعام ... ديد انس دستار خوانرا زرد فام
چركن وآلوده گفت اى خادمه ... اندر افكن در تنورش يكدمه
در تنور پر ز آتش در فكند ... آن زمان دستار خوانرا هوشمند
جمله مهمانان در ان حيران شدند ... انتظار دور كندورى بدند
بعد يكساعت در آورد از تنور ... پاك واسپيد واز ان او ساخ دور
قوم گفتند اى صحابئ عزيز ... چون نه سوزيد ومنقى كشت نيز
گفت زانكه مصطفى دست ودهان ... پس بماليد اندرين دستار خوان
اى دل ترسنده از نار وعذاب ... با چنان دست ولى كن اقتراب
چون جمادى را چنين تشريف داد ... جان عاشق را چها خواهد كشاد
مر كلوخ كعبه را چون قبله كرد ... خاك مردان باش اى جان در نبرد
وَإِنْ نافية مِنْ استغراقية قَرْيَةٍ [ديهى وشهرى] قال المولى ابو السعود رحمه الله المراد بها القرية الكافرة اى ما من قرية الكفار إِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوها اى مخربوها البتة بالخسف بها او باهلاك أهلها بالكلية لما ارتكبوا من عظائم المعاصي الموجبة لذلك قَبْلَ يَوْمِ الْقِيامَةِ لان الهلاك يومئذ غير مختص بالقرى الكافرة ولا هو بطريق العقوبة وانما هو لانقضاء عمر الدنيا أَوْ مُعَذِّبُوها اى معذبوا أهلها على الاسناد المجازى عَذابًا شَدِيدًا بالقتل والقحط والزلازل ونحوها من البلايا الدنيوية والعقوبات الاخروية لان التعذيب
(١) در اواخر دفتر سوم در حكايت منديل در تنور انداختن انس بن مالك وناسوختن
٥ / ١٧٥