ففي
م
للمتكلم ، ت للمخاطب ، ش للغائب ، مان للمتكلمين ، تان
للمخاطبين ، شان للغائبين
حالة المفعولية نقول :
#
محمد خواندم : ناداني محمد ، محمد خواندت : ناداك محمد ، محمد خواندش: ناداه محمد . محمد خواند مان : نادانا محمد ، محمد خواندتان : ناداكم محمد ، محمد خواند شان : ناداهم
محمد
وفي حالة الإضافة : ( أي عندما تقع هذه الضمائر مضافاً إليه ) نقول : کتابم از دَست نَدادَم : لم أفقد كتابي ، کتابت از دست ندادی : لم تفقد كتابك، پدرش از حَرَم زیارت کرد : زار أبوه الحرم ، برادرمان بمدرسه رفت : ذهب أخونا إلى المدرسة ، نصيحتتان را شنيدم : سمعت نصيحتكم ، آزادیخواهان وَ طَنشان را دوست دارند : يحب الأحرار وطنهم .
ملاحظة ( ١ ) :
إذا كان المضاف موصوفاً نضع الضمير في آخر الصفة ، فنقول : نامه را بفرزند عزیزم فرستادم: أرساتُ الخطاب إلى ابني العزيز .
ملاحظة ( ۲ ) :
إذا لحقت هذه الضمائر بكلمات منتهية بهاء صامتة وضعت ألف قبل الضمير :
خانه ام : منزلي ، سینه ات : صدرك ، جامه اش : رداوه .
وتركيبها : (خانه + + + م ) ، (سینه + + + ت ) ... الخ
.
۹۱
ص ٩١