رومیان
دَشت
تخت
: عرش
سر افراز : عظيم . متكبر
दु
بی سر
: أهل الروم شهریاری کنند : يركبون
صحراء
سواران
سَرد
: الفرسان
يليق
ذلیل
دستور
: إذن
گیرانمایه
: رفيع القدر
فریاد
: صراخ
فریاد خواه : مستغيث
جوشن
: الدرع
نیاید بکار : لا يفيد
گفتار
: قول
بره آشفت
: تعجب . ثار
ལལྷ
بر فرازد
: يضع
كلاه
: تاج ( قبعة )
بر گرید : اختار
بداند
: يعرف
بداند شینید : يعرف كيف يسمع
(١٧) ليلى ومجنون ' :
چون شیفته گشت قیس را کار در
جنبر عشق شد گرفتار
از عشق جمال آن دلارام نگرفت بهیج منزل آرام
وليك
ناشکیبا
بودند مجنون لقبش نهاده بودند
در صحبت آن نگار زیبا میبود
و آنان که نیفتاده
أو نیز بوجه
بینوائی
میداد بر این سخن گواهی از بشکه سخن بطعنه گفتند از شیفته ماه نو نهفتند از پس که چو سگ زبان کشیدند ز آهوبره سبزه را بریدند لیلی چو بریده شُد ز مجنون میریخت زدیده در مكنون
ا (مثنوى ) من نظم نظامي الكنجوى ، مأخوذ من قصته الشعرية ( ليلى ومجنون ) .
٥٩٦
ص ٥٩٦