حَسَدُوهُ إِذْ ذَكَرُوهُ فِي سَرَّائِهِ
يلهو . وما ذَكَرُوهُ في ضَرَّائِهِ
في كُلِّ عامٍ تَحْتَوِيهِ مَسَرَّةٌ
عصْمَاءُ . ثمَّ يَغُوصُ في بأَسائِهِ
لكأنهُ مِنْ فَرْطِ ما شُغِفَتْ
به
ارزَاؤُهُ . قَدْ هَامَ في أَرْزَائِهِ
يا ليتهم راحوا بكُلِّ مَسَرَّةٍ
في
نَفْسِهِ . وَشَفَوْهُ مِنْ أَدْوائِهِ
۹۲
ص ٩٢