ديوان بن مهيلة-غيرملون — الصفحة ٢٦١

قلت آه واتوهيت قلت آه واتـــوهـــيـــت م الـــروح ساعة نظر صوبي توهيه خـلا نـظوره صــــوبـي اتشـــــوح درکــــتـنـي الـونـــــه ونـيـــــت كنّي ضــــــربــت بـزرق لـرمــــــوح حتى انا انا بالمـــــوت حــســـيـت وآزمت أنا ع الحـــــــال مـــــــروح واغمى عليـه ثــم انا اغـشـيـت وثق صوابه وارث اجروح وارمــــانـــــه بـنـظـره وفـــــزيـت في اليوف برح السم منشوح الحظ والا كـ ان وليت تميت متروك ومــتـــيـــوح ولي طاف يتـحــرانيـــه مــيــت وانا بحـــراب ب مذبوح اغرجت في بحـــره وطبـــيـت ولا ظنتي يحصل لي اصـــحــــوح وليـت الـشــفــا يـحـصـليــه لـيـت وحتى ولو الدكتور باروح بارد جيت با رد عـنــــه مـــثــل مــــا ما في علاجـه شــي مصلوح خسران لي صوبه تعنيت ٢٦١
ص ٢٦١

النص مستخرج آليًّا من صور الكتاب، وقد يقع فيه خطأ.