رسول الله : كانت كفارة لما فاته وما فات من الصلوات من أبيه وأمه ،
ولفوائتِ أولاده» .
ونيه هذه الصَّلاة أن يقول : نويْتُ أن أُصَلِّيَ أربع ركعاتٍ تَقْصِيرًا
وتكفيرًا لقضاء ما فات مني في جميع مني في جميع عُمري صلاة نفل متوجها إلى الكعبة . وفي «أوراد راحة العابدين»: در مصابيح مذکور ست هر که در آخر روز جمعه از ماه رمضان چار رکعت نماز گذار و پیش از نماز ظهر که آنرا قضاي عمري نا مند گویندد جميع عمرش که نماز ناغه شده باشد بجامي افتدوا زین نما را داشوند بيشك گفتهاند اتفاقی ست و کدامي از اپل سنت وجماعت دروي اختلاف نکرده اندونخواهند کرد و خرکه ابا کند ضال ومضل ست و از دائرة اسلام خارج و امادراد اکر دن بجمـاعـت اختلاف ست میان علماء بعضي ميگويند بجماعت مکروه است گذاردن وی که ادای نفل با مامت مکروه است وبعضي مي گويند که گذا ردن بوصف مذکور مکروه نیست که درین نماز مدخل فوائت است وبرين قول گذاردن فوائت بجماعت صحیح غیر مکروه است چنانچه در کتب فقه مشهور است و برین فتوی داده خلف بن أيوب كه يكي از تلامذة إمام أعظم ست و در فتاوی واجد الدین نسفي در باب نوافل ست که در بلاد عرب آنست که یگان یگان گذا ارند که ایشان در کلام وز بان فصاحت وبلاغت دارند وقراءة قرآن بخو بي مي كنند امادر بلاد عجم على الخصوص در عهد مایان اصح واولی آنست که بجماعت گذار ند که اکثر عجم از قدر قرآن قدر ما يجوز به الصلوة ند انند ومخارج حروف نشنا
اولی
سند». انتهى .
•
وحاصل ما فيه مُعَرَّبا : مَنْ صلَّى في آخر جُمُعَةٍ من رمضان أربعَ
١٤
الجزء 007 — ص ١٤