şöyle buyurduklarını nakletmiştir: “Çocuk, akikasıyla rehin tutulur. Ona yedinci gününde (akika) keser, başını tıraş eder ve isim verir."
Zikredildiğine göre şüphesiz Ebû Hanife demiştir ki: “Eğer akika kesmemiş olsa; bunun için ona hiçbir şey lazım gelmez.”
Ben derim ki: Nevevî, “çoğunluk, Ubeydullah İbni Ebî Yezid isimli raviyi zayıflıkla niteler" demesinden dolayı vehme kapılmıştır. Bilakis, onun güvenirliliği, ittifak konusudur.
Doğan çocuğa kurban (akika) kesme hussunda, ilim ehli ihtilaf etmişlerdir. Hasan, Leys İbni Sa'd ve Zahirîler demişlerdir ki: O, vaciptir. Mübalağa eden İbni Hazm demiştir ki: Vacip (zorunlu) olan bir farzdır. Ebû Bekr İbnü'l- Arabî, onların hepsinin sözlerini reddederek şöyle demiştir: "Sahihi Buharî"'de onların sözlerinin batıl olduğuna dair, deliller sabit olmuştur. Buharî'nin lafzı şu şekildedir:
قَالَ أَبو موسى: وُلِدَ لِي وَلَدٌ فَجِئْتُ بِهِ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَمَّاهُ إِبْرَاهِيمَ فَحَنَكَهُ بِتَمْرَةٍ،
وَدَعَا لَهُ بِالْبَرَكَةِ وَدَفَعَهُ إِلَى.
Ebû Musa dedi ki: Benim bir çocuğum oldu. Onu Peygamber salla'llahü aleyhi ve sellem'e getirdim. Ona İbrahim ismini koydu. Onu hurma ile tahnik etti (yani kendi ağzına hurmayı alıp ezdi ve sonra; onu çocuğun ağzına verdi). Ona bereket ile dua etti ve bana verdi.
Esmâ'nın hadisinde de şöyle geçmektedir:
أَنَّهَا وَلَدَتْ بِقُبَاءَ، فَجَاءَتْ بوَلَدِهَا إِلَيْهِ صلى الله عليه وسلم فَفَعَلَ بِهِ مِثْلَ ذَلِكَ.
O, Kuba'da bir çocuk doğurdu. Çocuğunu Peygamber salla'llahü aleyhi ve sellem'e getirdi. Ona da aynen bunun gibi (bundan önceki hadisteki gibi) yaptı.
Aynı şekilde Ebû Talha'nın çocuğuna da bunları yaptı.
Bu hadislerin hiçbirinde, ne bir söz ile ve ne de bir fiil ile, akika denilen bir şey zikredilmemiştir. Eğer o vacip olsaydı, elbette onu tenbih ederdi.
İmamı Malik, Şâfîî ve Ahmed, bir rivayetlerinde ona, sünnettir demişlerdir. Muhammed İbnü'l-Hanefiyye ve İbrahim en-Nehaî demiştir ki: “Akika, cahiliyye devrinde vacip sayılırdı. İslam, onun
٣٣٤
KTBe_0104891 — ص ٣٣٤