الشيعة الإمامية الإثنى عشرية في ميزان الإسلام - السعودي — الصفحة ٢٦١

«۱۱۴» مسلمانها واقع نمیشد آنهائیکه سالها در طمع ریاست خود را بدین ، پیغمبر چسبانده بودند و دسته بندیها میکردند ممکن نبود بگفته قرآن از کار خود دست بردارند با هر حیله بود کار خود را انجام میدادند بلکه شاید در اینصورت خلاف بین مسلمانها طوری میشد که با نهدام اصل اساس اسلام منتهی میشد زیرا ممکن بود آنها که در صدد ریاست بودند چون دیدند با اسم اسلام نمیشود بمقصود خود برسند یکسره حزبی برضد اسلام تشکیل میدادند و در اینصورت مسلمانهاهم قیام میکردند و ناچار علی بن ابیطالب و دیگر دینداران سکوت را روا نمیداشتند و با آن نورس بودن نهال اسلام يك چنين خلاف بزرگی بین مسلمانها ریشه اسلام را برای همیشه از این میکند و آن نیمه اسلام را هم بیاد فنا میداد پس نام بردن از علی بن ابیطالب بر خلاف صارح اصل امامت که هیچ بر خلاف صلاح دین هم تمام میشد آنکه ممکن بود در صورتیکه اما مرا در قرآن ثبت میکردند آنهائیکه جزیرای دنیا و ریاست با اسلام و قرآن سرو کار نداشتند و قرآنرا وسیله اجراء نبات فاسده خود کرده بودند آن آیات را از قرآن بردارند و کتاب آسمانیرا تحریف کنند و برای همیشه قرآنرا از نظرجه ایران بیندازند و تر ر رقیب این سنگ برای مسلمانها و قرآن آنها بماند و همان عیبی را که مسلمانان بکتاب یهود و نصاری میگرفتند عیناً برای خود اینها ثابت شود ه فرضاً كه هيچيك از این امور نمیشد باز خلاف از بین مسلمانها بر نمیخواست زیرا ممکن بود آن حزب ریاست خواه که از کار خود ممکن نبود دست بردارند فوراً يك حديث بيغمبر اسلام نسبت دهند که نزديك رحلت گفت امر شما باشوری باشد علی بی ابیطالبرا خدا از این منصب خلع کرد مخالفتهای ابو بکر شاید بگوئید اگر در قرآن امامت تصریح میشد شیخین مخالفت با نص قرآن نمیکردند و فرضاً آنها مخالفت میخواستند بکنند مسلمانها از آنها نمیپذیرفتند ناچار ما در این مختصر چند ماده از مخالفت های آنها با صریح قرآن صورة أخرى عن الأصل الفارسي للكتاب، ويُشير الخط إلى كلام خميني في اتهام أبي بكر رضي الله عنه بمخالفة نص القرآن الكريم ٢٦١
ص ٢٦١

النص مستخرج آليًّا من صور الكتاب، وقد يقع فيه خطأ.