Bab: 57
KİTABÜ-L'EDEB
607
ça kabul edendir. (3) âyetinin gereğini yapmak ve yüce Rabbimizin; = «Şüphesiz Allah, dâima tevbe edenleri se-
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ
ver» (4) ȧyetinin hükmüne sarılarak istiğfar ve tevbeyi tekrarlar- dı. Diğer taraftan istiğfår ve tevbe bir ibâdettir. O, bu ibâdeti ifå et- mekten geri kalmak istememiş, demiştir.
Sindi daha sonra Sü yùti'nin Zeynü'l-A ra b'dan şu nakilde bulunduğunu söyler: Peygamber (Aleyhi's-salâtü ve's-se- låm)'in istiğfår ve tevbe duasını defalarca okuması bir günah işle- mesinden dolayı değildir. Çünkü O, bütün günahlardan måsumdur. Peygamber (Aleyhi's-salâtü ve's-selâm), yüce Allah'ın şânına lâyıkı vechiyle kulluk edemediği kanaatında olduğu için istiğfår ve tevbe duâsını sık sık tekrarlardı.
Câmiü's-Sağîr şerhinde beyan edildiğine göre e 1- Mün à vi: Bazı hadislerde Resûl-i Ekrem (Aleyhi's-salâtü ve's-selâm)'in günde yüz defa, diğer bazı rivayetlerde yetmiş defa istiğfar ettiği bildiril- mektedir. Bu rivâyetlerden maksad O'nun çokça istiğfar ve tevbe du- ȧsını okumasıdır, maksad rivâyetlerde anılan sayı ile tahdid değildir. Bu itibarla rivâyetler arasında ihtilaf söz konusu değildir, demiştir.
Bazı ilim adamları da : Peygamber (Aleyhi's-salâtü ve's-selâm) 'in istiğfarı, ümmetinin günahlarının bağışlanması içindir, demişlerdir.
El-Hafiz da: O'nun istiğfar ve tevbe etmesi, yemek, iç- mek, uyumak, istirahat etmek, eşleriyle meşgul olmak, halkın ihti- yaçlarıyla ilgilenmek, düşmanlarla savaşmak gibi işlerle geçirdiği za- manlar için olabilir. Çünkü bu meselelerle meşgul olduğu zaman; zi- kir, niyaz ve mürakabe gibi özel ibadetlerden bir parça ve kısmen ayrılması, O'nun yüce makamı bakımından ve O'nun bakış açısın- dan istiğfar etmesine vesile olurdu. Aslında yukarda anılan işlerle meşgul olmak da bir ibådettir. Peygamber (Aleyhi's-salâtü ve's-se- lam)'in istiğfar etmesi; ümmetine istiğfar yolunu göstermesi ve bir ibâdet nevini te'sis etmesi için olabilir, demiştir.
۳۸۱۷ - حدثنا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ ، ثنا أَبُو بَكْرِ بْن عَيَّاشٍ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ ، عَنْ
(3) Nasr sûresinin son âyeti
(4) Bakara, 222, âyet
الجزء 9 — ص ٦٠٧