الآثار الكاملة جمال الدين الأفغانى ومحمد عبده 1-9 — الصفحة ٢٨٢٩

قصه های استاد صندوق بزرگی پر از جامه های زرین و زربفت و الماس و جواهر هست که اژدها داده است. دلبر از الطاف اژدها تشکر کرد؛ قدری از جامه های ساده برداشت بقیه را گفت برای خواهرانش بفرستد. در این موقع صندوقی در آنجا پدیدار شد. پدر دلبر گفت اژدها این صندوق را مخصوص تو داده است... به خواهرانش خبر دادند با شوهرانش آمدند هر دو خواهرش بسیار بدبخت بودند، خواهر بزرگ به یک بیگ زاده خوش سیما شوهر کرده بود که عاشق صورت خود که از صبح تا شام به خود مشغول بود و از زن نفرت داشت خواهر دیگر به مرد باهوشی شوهر کرده بود که کاری نداشت مگر با مردم بجنگد و یا به کارهای مردم ایراد بگیرد و همیشه با زنش منازعه داشت خواهرانش چون دلبر را دیدند خوب پوشیده شعشعه جامه هایش چشم را خیره می کند، از درد درون و از رشک رنج میکشیدند زیاد حسرت خوردند. وقتی از راحتی و آسودگی او باخبر شدند. این دو خواهر از رشک دردی که داشتند وقتی دلبر را چنین دیدند بنای ناله را گذاشتند که چرا خواهر خرد ،ما اینقدر خوشبخت و ما بدبخت هستیم. بنابراین هر دو خواهر با هم توطئه کردند که دلبر را زیادتر از مدت معین نگاه دارند. وقتی برمیگردد اژدها تغیر کند و او را تلف نماید. قرار شد برای اینکار به دلبر بسیار نوازش و مهربانی کنند تا فریب بخورد. خود را به دلبر خیلی مهربان نشان دادند. چون هشت روز گذشت بنای گریستن گذاشتند و چندان بیتابی نشان دادند دلبر مجبور شد هشت روز دیگر نزد آنان بماند. از دیر کردن دلبر حیوان که از دل و جان او را دوست میداشت دچار غم و درد شد. شب بعد که دلبر نزد پدرش بود در خواب دید در باغچه سرا روی علفها خوابیده آماده مردن است، دلبر هراسان از خواب برجست و اشک از چشم فروریخت گفت: عجب بیوفانم درباره کسی که چندان مهربانیها کرده عیب او زشتی و نادانی اوست ولی در رفتار و کردار بهتر از همه است من چرا همسری او را نپذیرفتم با او بختیار و آسوده تر میباشم بهتر از خواهران خود که با شوهر خودشان هستند.
الجزء 9 — ص ٢٩٠

النص مستخرج آليًّا من صور الكتاب، وقد يقع فيه خطأ.