پس از تحیات
نامه ای به
بلنت
پاریس ۱۲ مارس ۱۸۸۵ م
باید بگویم که من تنها کسی نیستم که از کوششهای عالی شما که دولت انگلیس را مجبور به بیرون بردن نیروهایش از سودان ،نمود سپاسگزار باشم. بلکه باید تأکید کنم که همه مسلمانان بویژه اعراب برای همیشه از این اقدام از شما سپاسگزار خواهند بود و در آینده نام شما را بر روی تابلوهایی از سنگهای گرانقیمت همراه با القاب مجد و افتخار بخاطر این شجاعت و شهامت، نقش خواهند نمود! ولی نکته ای همچنان باقی مانده که باید آن را انجام دهید و آن این است که به دولت بگویند چگونه این سرزمین ـ سودان ـ را بدون هیچگونه معاهده ای با مهدی ترک میکنید؟ و مسئولیت آینده حملات بعدی به عهده چه کسی خواهد بود؟ و همینطور دولت چگونه میخواهد راههای تجارت را بسته نگهدارد؟ آیا هدف آنست که تجارت نابود شود؟ آیا وظیفه دولت این نیست که بهنگام تصمیم برای ترک خاک ،سودان یک فرد مسلمان مورد اعتماد مهدی را به سوی وی اعزام کند تا با او درباره رسیدن به صلحی که مصر را از حملات نگهدارد و راههای نزاع را به بندد و راههای تجارت را باز کند، به گفتگو بنشیند؟ من فکر میکنم که اگر این موضوع را در پارلمان مطرح کنید، با آن موافقت
خواهند کرد. باز من فکر میکنم که این امر کاملاً مقدور است حتی بدون توجه به آنچه که شما انجام میدهید وقتی که موضوع خاتمه مییابد باید آن را کامل کنید ولی در کل نمیتوان به یک راه حل نهایی رسید بدون آن که معاهده صلح با مهدی منعقد گردد. این مطلبی بود که من لازم دیدم آن را به شما تذکر دهم. درود به شما و همسرتان.
دوست شما
.. جمال الدین الحسینی
الجزء 8 — ص ٢٠٢