وذكر المولى الجامي في «النفحات»: بعد از خواجه يوسف خوجه عبد الخالق برياضت مشغول شد ند واحوال خود را بوشيده مي داشتند وولايت ايشان جنان شد كه در يكـ وقت نماز بكعبه مي رفتند ومي آمدند، در شام ايشان را مريد بسيار بديد آمد وخانقاه وآستانه بيدا شد. در ايام عاشورا جمعي انبوه در خدمت خواجه نشسته بودند وايشان در معرفت سخن ميكَفتند، نا كَهان جواني در آمد برصورت زاهدان خرقه در بر سجاده بر كتف وبركَوشه بنشست، حضرت خواجه بوى نظر كردند بعد از ساعتي آن جوان برخواست وكَفت: حضرت رسول الله ﷺ فرموده است. «اتقوا فراسة المؤمن فإنّه ينظر بنور الله عز وجل» (١)، سر اين حديث جيست؟ خواجه رحمه الله فرمودند: سر اين حديث آنست كه زنار بري وإيمان آرى. آن جوان كَفت: نعوذ بالله كه مرا زنار باشد، خواجه بخادم اشارت فرمودند، خادم برخواست وخرقه از سرجوان بركشيد در زير خرقه زناري بيدا شد. آن جوان في الحال زنار ببريد وايمان آورد. وحضرت خواجه فرمودند: اي ياران! بياييد تا مانيز برموا فقت اين نوعهد زنارها قطع كنيم وايمان آريم، جنانكه وي زنار ظاهر را ببريد مانيز زنار باطن راكه عبادات از عجب است ببريم تاجنا نكه وي آمر زيده شد مانيز آمر زيده شويم. حالت عجب برياران ظاهر شد قدمهاي خواجه مي افتادند وتجديد توبه مي كردند] (٢)
(١) رواه الترمذي (٣١٢٧) من حديث أبي سعيد الخدري رضي الله عنه، وقال: غريب.
(٢) ساقطة من: ع.
(٢) ساقطة من: ع.
٢ / ٤٤١