[وفي «النفحات»: درويشي از شيخ سؤال كرد كه: «جون اين بدن را در خاك ادراك نيست، وبدن مكتسب با روح ازوي مفارق شدهاند، ودر عالم أرواح حجاب نيست، جه احتياج است به سر خاك رفتن وفايده جيست؟ جه در هر مقامي كه توجه كند به روح بزركَي، همان باشد كه به سر خاك رفته».
شيخ كَفت: «فايده بسيار دارد. يكي آن كه جون به زيارت كسي ميرود، جندان كه ميرود توجه أو زيادت ميشود وجون به سر خاك رسد وبه حس مشاهده كند خاك أو را، حس أو نيز مشغول أو شود وبكلي متوجه كردد وفايده بيشتر باشد. وديكَر آن كه هر جند أرواح را حجاب نيست وهمه جهان أو را يكي است، اما در بدني كه هفتاد سال با أو صحبت داشته باشد وبدن محشور أو كه بعد از حشر ابدالآباد خواهد بود آنجا باشد به آن موضع نظر أو وتعلق أو بيشتر بود كه به مواضع ديكَر».
(١) روي نحوه أبو داود (٤٥٩٦)، والترمذي (٢٦٤٠)، وابن ماجه (٣٩٩١)، من حديث أبي هريرة رضي الله عنه. وقال الترمذي: حسن صحيح.
٣ / ٥٤٢