وفي «النفحات» بعد ما سبق ذكره: حضرت خواجه بها الدِّين ميفرموده اندكه جون خواستم كه متاهل شوم جد من مرا بحضرت خواجه محمَّد بابا فرستاد بسماس كه بركت قدم ايشان باين منزل برسد جون بلقاء ايشان مشرف شدم أول كرامتي كه مشاهده كردم آن بود كه وإن شب در من نيازي وتضرعي بيدا شده بودبر خواستم ودر مسجد ايشان درآمدم ودور كفت نمازكردم وسر بسجده نهادم وتضرع ونياز تمام نمودم در آن ميان بر زبان من كذشته كه إلهي قوت كشيدن باربلاي خود وتحمل محنت محبت خود مراكرامت فرماي جون بامداد بحضرت خواجه رسيدم فرموداي فرزندد ردعًا جنين مي بايد كفت كه إلهم آنجه رضآي حضرت تود رانست اين بنده ضعيف رابران دار بفضل وكرم خودا كرخداوند تعالي بحكمت خود بدوستي بلا فرلاستد بعنايت خود آن دوست راقوت آن باربدهد وحكمت انرابروي ظاهر كرداند باختيار طلب بلاد شوارست كستاخي نبايد كرد بعد أزان طعام حاضر شدجون بخورديم قرضي بمن دادندر خاطر من كذشت كه اينجاسير خورديم
٣ / ٣٥٦