شنيدم كه لقمان سيه فام بود ... نه تن پرور ونازك أندام بود
يكى بنده خويش پنداشتش ... ببغداد در كار كل داشتش
به سالى سرايى بپرداختش ... كس از بنده خواجه نشناختش
چو پيش آمدش بنده رفته باز ... ز لقمانش آمد نهيبى فراز
به پايش درافتاد وپوزش نمود ... بخنديد لقمان كه پوزش چهـ سود
بسالى ز جورت جكر خون كنم ... بيك ساعت از دل بدر چون كنم
وليكن ببخشايم اى نيك مرد ... كه سود تو ما را زيانى نكرد
تو آباد كردى شبستان خويش ... مرا حكمت ومعرفت كشت بيش
غلاميست در خيم اى نيك بخت ... كه فرمايمش وقتها كار سخت
دگر ره نيازارمش سخت دل ... چوياد آيدم سختىء كار كل
هر آنكس كه جور بزركان نبرد ... نسوزد دلش بر ضعيفان خرد
كه از حاكمان سخت آيد سخن ... تو بر زيردستان درشتى مكن
مها زورمندى مكن بر كهان ... كه بر يك نمط مى نماند جهان
[لقمانرا كفتند ادب از كه آموختى كفت از بى ادبان كه هر چهـ از ايشان در نظرم ناپسند آمد از ان فعل پرهيز كردم]
نكويند از سر بازيچهـ حرفى ... كزان پندى نكيرد صاحب هوش
وكر صد باب حكمت پيش نادان ... بخوانند آيدش بازيچهـ در كوش
وعن على رضي الله عنه الحكمة ضالة المؤمن فالتقفها ولو من أفواه المشركين: يعنى [مرد مؤمن هميشه طالب حكمت بود چنانكه طالب كم كرده خويش بود] قال عيسى عليه
٧ / ٨٨