بَيْنَمَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُد يَمْشِي مَعَ أَبِيهِ وَهُوَ غُلَامٌ إِذْ سَمِعَ صَوْتَ الرَّعْدِ فَخَرَّ وَلَصَقَ بِفَخِذِ أَبِيهِ دَاوُدَ فَقَالَ لَهُ يَا بُنَيَّ هَذَا صَوْتُ مُقَدِّمَاتِ رَحْمَتِهِ فَكَيْفَ لَوْ سَمِعْتَ صَوْتَ مُقَدِّمَاتِ غَضَبِهِ
٢٣٢